miód z pyłkiem
Autor: hydroelektrowpsilny zapach kwiatów wrzosu, pomarańczowy lub ciemnobrunatny o konsystencji drobnoziarnistej, mowa oczywiście o miodzie wrzosowym. W stanie płynnym ma ciemnobrunatny kolor, smak lekko gorzkawy.
Pachnie akacja, lubią go dzieci, odznacza się podwyższoną ilością sacharozy. Tak to miód akacjowy. W stanie skrystalizowanym ma kolor jasnosłomkowy.
Kolejnym miodkiem jest miód lipowy. Po skrystalizowaniu ma kolor żółtopomarańczowy lub brunatny. Odznacza się wyraźnym zapachem lipy, barwą przypomina trochę olej rycynowy,Ostry w smaku z lekką goryczką, w stanie płynnym kolor żółty lub zielonkawożółty.
Z miodu korzystali już starożytni Grecy. Z kolei kąpieli z miodu w starożytności zażywała zaś egipska Kleopatra, także na pierwszy rzut oka widać jaką wartość dla ludzkości ma ten pszczeli produkt. Miód wytwarzany jest przez pszczoły z nektaru kwiatowego, który znoszą do swojego ula. Działające enzymy i kwas mrówkowy przekształcają półprodukty w glukozę i fruktozę, a po ich zmieszaniu powstaje pyszny słodki miodek.
Biorąc pod uwagę rodzaj surowca z którego produkowany jest miód możemy wymienić miody: spadziowe, nektarowe i mieszane. Miody mogą występować w postaci stałej lub mają charakter gęstego płynu. Największą zawartość miodu stanowi glukoza (w okolicach 34%) i fruktoza (w okolicach 39%). O smaku miodu decydują w największym stopniu olejki eteryczne pochodzące z nektaru. Wpływ na barwę mają substancje pod nazwą karotenoidy. Glukoza i fruktoza ma właściwości wzmacniające dla organizmu ludzkiego. Po spożyciu miodu cukry te są wchłaniane bezpośrednio do krwi i najczęściej przetwarzane w energię potrzebną do wykonywania codziennych czynności.
Miód często kojarzy nam się ze słowem pasieka, to nazwa określająca najczęściej skupisko uli jednego właściciela. Powstanie w Polsce terminu pasieka datuje się na okres w okolicach 1238 roku. Wcześniej korzystano z tzw barci. Drzewo na którym stawiano ule nazywano stołem, a umieszczone na nim ule stawkami. kolejnym sposobem było stawianie uli na rusztowaniu z desek oplatającym drzewo. Nazywano to wtedy stanem lub odrą.
